Sanktuarium w Zakopanem


Ogromna radość przepełnia nasze serca, że mogliśmy tu na Bystrem w Zakopanem doczekać tej chwili, takiego zaszczytu i honoru – mówił na uroczystości ogłoszenia nowego Sanktuarium św. Antoniego jego pierwszy Kustosz, o. Antoni Kluska.

Dnia 9 sierpnia w czasie uroczystej Eucharystii w samo południe Metropolita Krakowski, abp Marek Jędraszewski, ogłosił akt erekcji Sanktuarium św. Antoniego w naszym kościele w Zakopanem.

W uroczystości wziął udział m.in. nasz Minister Prowincjalny –  o. Teofil Czarniak, Definitor Prowincji i Kustosz Kalwaryjskiego Sanktuarium – o. Konrad Cholewa, księża z dekanatu zakopiańskiego i bracia klerycy naszego WSD. Obecni byli również przedstawiciele starostwa powiatowego, władze miasta na czele z burmistrzem Zakopanego oraz przedstawiciele NSZZ Solidarność.

Jak zaznaczył gwardian i proboszcz, o. Antoni Kluska, wnętrze kościoła zdobi ołtarz z figurą św. Antoniego, wykonany w drewnie modrzewiowym przez zakopiańskiego rzeźbiarza, Pawła Szczerbę w 1951 r. Artysta niestety nie doczekał tej uroczystości, gdyż tydzień temu odszedł do Pana w wieku 97 lat.

O. Antoni przywołał zasadność kultu św. Antoniego w tym miejscu:

Od samego początku istnienia kościoła kult św. Antoniego jest bardzo żywotny – nie tylko u mieszkańców naszej parafii, ale i u licznych turystów, którzy nawiedzają tą świątynię, udając się na szlaki górskie przez pobliskie Kuźnice. W każdy wtorek po Mszach św. ma miejsce nabożeństwo ku czci św. Antoniego z odczytaniem podziękowań i próśb składanych przez wiernych. Cieszymy się, że mamy pod swoją opieką takie miejsce jak nasza mała, skromna, franciszkańska świątynia. Św. Antoni ukochał to miejsce u podnóża Tatr i od roku 1902 opiekuje się tutejszym miejscem i ludem. Jest to wielki i ważny Święty, szczególnie na obecne czasy, gdy tak wielu ludzi pogubiło się w świecie.

Przedstawiciele parafian również podkreślali wyjątkowość tej świątyni w życiu religijnym i społecznym mieszkańców miasta:

To wielkie wyróżnienie i zobowiązanie dla wszystkich czcicieli Padewskiego Patrona. Tutejsza społeczność widzi w osobie św. Antoniego szczególnego opiekuna naszej polskiej wolności. W tej świątyni przez wiele lat mrocznego komunizmu znajdowały przystań środowiska patriotyczne i duszpasterstwo ludzi pracy.

W odczytanym przez Kanclerza Kurii Krakowskiej, ks. Grzegorza Kotalę, dekrecie ustanawiającym sanktuarium wybrzmiały słowa:

Aby trwały i rozwijały się na tej ziemi owoce zaszczepione przez przykład św. Antoniego i przez posługę jego duchowych synów, zgodnie z kanonem 1230 Kodeksu Prawa Kanonicznego, kanonicznie ustanawiam Sanktuarium św. Antoniego z Padwy w kościele parafialnym pw. św. Antoniego Padewskiego w Zakopanem-Bystrem.

Z faktem ustanowienia sanktuarium wiąże się przywilej uzyskania odpustu zupełnego przez nawiedzających je wiernych w dniu uroczystości tytularnej, czyli św. Antoniego – 13 czerwca, uroczystości św. Franciszka z Asyżu, raz w roku w dzień dowolnie wybrany przez wiernego oraz każdorazowo w zorganizowanej pielgrzymce.

W homilii Metropolita Krakowski odwołał się do najczęstszego przedstawiania Świętego z Dzieciątkiem Jezus na rękach. Ma to powiązanie z jedną z legend o św. Antonim, zgodnie z którą Świętemu ukazało się dzieciątko Jezus i go pocałowało w dowód wierności służbie Ewangelii.

Trudno wyobrazić sobie coś piękniejszego i bardziej wzruszającego niż to, że Chrystus przychodzi pocałować kogoś, wyrażając swoją miłość i wdzięczność za wierność.

Św. Antoni jest czczony jako patron: dzieci, górników, małżeństw, narzeczonych, położnych, ubogich, podróżnych, osób zagubionych i rzeczy zagubionych. Można by powiedzieć, że patronuje wszystkim stanom i niemal wszystkim zawodom, które sprawuje człowiek. Patronuje również wszystkim trudnym sprawom, które składają się na nasze życie. Dlaczego tak jest? Dlaczego ta sława? Bo jest bliski Boga, a przez to bliski wszystkim ludzkim sprawom. Św. Antoni uczy nas, by być blisko z Chrystusem. A to oznacza: iść przez świat z prawdą, która zwycięża i nie bać się dziejowych burz. Jest dla nas wzorem nieugiętej wiary i miłości, z jaką trzeba wychodzić do każdego człowieka, by w imię Chrystusa mówić każdemu: „Bóg cię kocha. Zależy Mu na twoim zbawieniu. Nawróć się, zmień swoje życie”. (…)

W świetle ostatnich wydarzeń, które targają naszą Ojczyznę, widzimy, że postawa, jakiej uczy nas św. Antoni, jest nam niezwykle potrzebna: nie lękać się Chrystusowej Ewangelii, z radością, miłością i cierpliwością głosić ją światu, nie tracąc nadziei, że nawet ci, którzy są daleko i z wrogością odnoszą się do symboli chrześcijańskiej wiary, powiedzą kiedyś na wzór św. Piotra: „Panie, ratuj, bo giniemy” (…)

Niech ta świątynia, ogłoszona jako sanktuarium św. Antoniego, a więc jako szczególna przestrzeń, gdzie dokonują się Boże łaski, promieniuje dobrocią Bożą, głęboką wiarą i radością tych wszystkich, którzy dzięki św. Antoniemu doświadczą jak wspaniały, jak dobry i jak słodki jest nasz Pan.

Na zakończenie uroczystości podziękowania Metropolicie złożył Prowincjał, o. Teofil Czarniak.

W tym kościele trwa całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu i turyści, którzy wychodzą w góry wstępują tutaj, aby powierzyć Bogu bezpieczeństwo swojej górskiej wędrówki, ale też losy swego życia, naszych dróg ludzkich. To, że podkreśliłeś wartość tego miejsca przez ogłoszenie sanktuarium, będzie drogowskazem dla wiernych, że ten wielki cudotwórca franciszkański – św. Antoni, wyprasza tutaj łaski i umacnia na drodze pielgrzymowania przez życie.

 

Poniżej można przeczytać treść dekretu:

Dekret ustanawiający Sanktuarium św. Antoniego