Skip to main content Scroll Top
  • Home
  • News
  • Sukces przełożonego nie mierzy się liczbą inwestycji – o. Konrad Cholewa o budowaniu pokoju we wspólnocie
Sukces przełożonego nie mierzy się liczbą inwestycji – o. Konrad Cholewa o budowaniu pokoju we wspólnocie

– „Życzę nam wszystkim drodzy bracia, abyśmy nigdy nie pomylili pokoju z własnym zwycięstwem, autorytetu z dominacją, a posługi przełożonego z przywilejem” – mówił o. Konrad Cholewa OFM, Definitor Generalny Zakonu Braci Mniejszych do przełożonych wspólnot franciszkańskich.

Ojciec Konrad przewodniczył Mszy św. w ostatnim dniu (19 listopada 2026 r.) spotkania gwardianów klasztorów Konferencji Północnosłowiańskiej Zakonu Braci Mniejszych. Podczas liturgii wygłosił homilię i zwrócił się do współbraci.

Na początku odwołał się do słów Jezusa płaczącego nad Jerozolimą: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi!” i powiedział, że bycie przełożonym łączy się z rozpoznawaniem tego, co służy pokojowi we wspólnocie. Przypomniał, że w 18 rozdziale Ewangelii św. Mateusza Pan Jezus daje konkretną drogę, nie tylko rozpoznawania przez przełożonego, tego co służy pokojowi, ale także co ten pokój buduje.

– „Ten, który otrzymuje odpowiedzialność za wspólnotę, autorytet władzy, można powiedzieć, jest wezwany, aby stać się małym. Chcesz być wielki, masz być jak dziecko. Chcesz być wielki, naucz się służyć innym. Chcesz być wielki, uniż się” – mówił kapłan.

Zaraz po tym zwrócił uwagę, że Jezus przestrzega przed zgorszeniem. „Lecz kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych”. Małość w znaczeniu biblijnym to być cennym, drogim w oczach Boga. Przypomniał też o zagubionej owcy i konieczności braterskiego upomnienia. Ostatnie wersy 18 rozdziału Ewangelii św. Mateusza to słowa Pana Jezusa o konieczności nieustannego przebaczania, siedemdziesiąt siedem razy, czyli zawsze. Przywołał przy tym słowa św. Franciszka, który w Liście do ministra prosi, aby minister, nawet gdyby brat zgrzeszył tysiąc razy, kochał go bardziej, aby pociągnąć go do Pana (por. LMin 11). Aby pociągnąć go do Pana, nie podporządkować go sobie.

– „Miejmy bracia ten 18 rozdział Mateuszowej Ewangelii w sercu pełniąc swoją służbę. To Słowo pomoże nam rozpoznawać to, co służy pokojowi, aby nie przegapić nawiedzenia wspólnoty przez Pana” – akcentował duchowny.

W dalszych słowach zacytował fragment wypowiedzi kard. Pierbattisay Pizzaballa w kontekście wojny w Palestynie, wspominając spotkanie św. Franciszka z sułtanem: „Franciszek wiedział, że prawdopodobnie Ewangelia nie zmieni losów, o których decydują możni tego świata, lecz tak czy inaczej będzie zasianym w sercach ludzi ziarnem, które stopniowo, w nieznanym nam czasie i w niewiadomy nam sposób, przyniesie owoce. […] Z taką świadomością Franciszek potrafił przekraczać granice najpierw umysłowe, dopiero potem religijne, polityczne lub wojskowe. Jemu nie wydała się dziwna decyzja o spotkaniu z sułtanem, wrogiem, którego wszyscy chcieliby wyeliminować. Jak na tamte czasy, było to rzeczywiście szaleństwo, lecz my dziś wciąż je wspominamy i sławimy. Wszak to, co my nazywamy szaleństwem, w gruncie rzeczy jest także pragnieniem, które wypełnia serce każdego człowieka w każdym czasie – pragnieniem pokoju”.

Mówił, że Podróż Biedaczyny do Ziemi Świętej nie rozwiązała żadnego z ówczesnych problemów politycznych. Ale ukazała metodę, która także dzisiaj jest najlepszą drogą dla każdego, kto chce budować świat pełen pokoju. Tą metodą jest spotkanie. Promowanie, poszukiwanie, budowanie, strzeżenie woli spotkania. To dotyczy wszystkich, sfer politycznych i społecznych, struktur międzynarodowych i państwowych, ale także nas, wszędzie tam, gdzie żyjemy na co dzień. Wola spotkania się brata z bratem, człowieka z drugim człowiekiem.

– „Nie trzeba być przełożonym doskonałym. Mogę jednak być przełożonym, który się modli, słucha, przebacza, szuka zagubionych i nie pozwala zgasnąć nadziei w sercach swoich braci. Bo ostatecznie największym sukcesem przełożonego nie jest to, ile rzeczy udało mu się zrobić w czasie swojej kadencji, ale ilu braciom pomógł wzrastać w miłości do Boga, do siebie nawzajem i na nowo odkryć piękno franciszkańskiego powołania” – zakończył ojciec Definitor.

o. Tarsycjusz Bukowski OFM