Bernardynki – Warta

W dziejach klasztoru Sióstr Bernardynek w Warcie wydzielają się historycznie dwa etapy: pierwszy etap datuje się od powstania klasztoru w roku 1538, do roku 1898, tj. roku kasaty klasztoru przez władze carskie; drugi etap - od 1984 - roku reerekcji, do chwili obecnej. Już u początków istnienia klasztoru bernardynów w Warcie (1467), uformowała się żeńska kongregacja tercjarska pobożnych panien i wdów (1493), modlących się wspólnotowo i działających na rzecz ubogich. Początek regularnej wspólnocie zakonnej dała Dorota Kurska, wdowa po wójcie warckim, która w 1538 roku przyjęła habit III Zakonu i złożyła profesję ślubów posłuszeństwa i czystości. W Jej ślady poszła cała kongregacja tercjarska. W latach 1677-1680 wybudowały bernardynki pierwszy drewniany klasztor i kościół, które niestety już w 1683 r. spłonęły. Odbudowa ich trwała 13 lat. Najpierw wzniesiono klasztor (1687 r.) a następnie (1696r.) świątynię p.w. Narodzenia Najświętszej Panny Maryi. Obydwie budowle były drewniane. Dopiero w latach 1722-1726 wzniesiono murowane zabudowania klasztorne dwukondygnacyjne, czteroskrzydłowe z kwadratowym wirydarzem wewnętrznym. Murowaną barokową świątynię p.w. św. Józefa wybudowano w latach 1764-1775. W budowie tych obiektów znacznej pomocy udzielali miejscowi ojcowie Bernardyni.

Adres ul. Klasztorna 7 98-290 Warta tel 43 8294035 diec. włocławska www http://www.bernardynki.warta.opoka.org.pl

W okresie rozbiorów zakon warcki podzielił los innych polskich zakonów.  W 1898 roku władze carskie dokonały zamknięcia klasztoru, a 5 sióstr-staruszek przeniesiono do klasztoru w Wieluniu. W tym przełomowym momencie historii wspólnoty warckich bernardynek miało miejsce niezwykłe wydarzenie z krzyżem Pana Jezusa z refektarza klasztornego, które stało się proroczą przesłanką dla dalszej historii klasztoru w Warcie. Wbrew planowanemu przeznaczeniu – miał być podarowany siostrom Szarytkom    z Sieradza – krzyż ten powędrował do klasztoru w Wieluniu, gdzie odbierał cześć w chórze kościelnym i przypominał siostrom nieustannie o obowiązku podjęcia starań o reerekcję klasztoru bernardynek w Warcie.

Po kasacie, od 1908 r., budynek klasztorny stał się oddziałem szpitala psychiatrycznego, aż do 2001 roku. Kościół utrzymał charakter sakralny. W roku 1956  uległ pożarowi  od uderzenia  pioruna. Spłonęło   całe  zabytkowe  wnętrze  (5 zabytkowych ołtarzy, chór, ambona) i dach. Miejscowi Bernardyni odremontowali kościół, położyli nowy strop i pokryli dach dachówką.  Przekazali także trzy barokowe ołtarze.

Podjęte starania o odzyskanie klasztoru w Warcie w 1983 roku przez przełożoną klasztoru sióstr Bernardynek w Wieluniu,  Matkę Antoninę  Mazurek,  uwieńczone zostały  dekretem reerekcyjnym z  5 maja 1984 roku. Trzy siostry „ochotniczki” z klasztoru wieluńskiego, które przybyły do Warty 2 lipca tegoż roku, przywożąc  ze  sobą  krzyż   „Cudownego Pana Jezusa Warckiego” wznowiły życie tej placówki.

W związku z tym, ze dawny klasztor pozostawał nadal w użytkowaniu szpitala psychiatrycznego, w 1986 r. rozpoczęły siostry budowę nowego klasztoru. Przeprowadzono jednocześnie gruntowny remont kościoła.  10 lipca 1994 r. nastąpiło uroczyste poświęcenia nowego klasztoru i odrestaurowanego kościoła  p.w. Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła  i  św. Józefa.

Obecnie w części parterowej, odzyskanego, dawnego klasztoru siostry prowadzą Dom Pomocy Doraźnej  im. Św. Franciszka z Asyżu dla starszych pań. Tak, idąc za wzorem naszego zakonodawcy św. Franciszka i św. Elżbiety Węgierskiej – naszej patronki,   łączymy życie kontemplacyjne z dziełami  miłosierdzia.

Rok 2024 będzie rokiem jubileuszu 400-lecia istnienia sióstr Bernardynek w Warcie, na które to 400-lecie składa się 360 lat istnienia klasztoru od założenia do kasaty carskiej i 40 lat istnienia od reerekcji klasztoru w 1984 roku. Dziewięcioletnią Nowenną Eucharystyczną przygotowują się siostry do obchodu tego pięknego jubileuszu.

Nasz charyzmat i działania

Jesteśmy siostrzaną wspólnotą, której życie wiary i posługa wypływa z tego samego źródła, z którego czerpał nasz duchowy Ojciec, św. Franciszek z Asyżu, to jest z Ewangelii i kontemplacji; Pociągnięte jego przykładem i pod działaniem Ducha Świętego, pragniemy wiernie zachowywać świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, ubóstwie i czystości.

W kontemplacji i modlitwie Siostry chcą szczerym i czystym sercem stale uwielbiać Trójjedynego Boga, trwać w poznawaniu i rozważaniu tajemnic Jezusa Chrystusa, a szczególnie tajemnic Żłóbka, Krzyża i Eucharystii.

Oddzielone od świata klauzurą, oddajemy się wielkodusznie praktyce pokuty w odosobnieniu i milczeniu, aby błagać o łaski dla braci w świecie  i ich zbawienie.

Przedłużamy łączność z Panem, nabytą na modlitwie i kontemplacji, w trudzie codziennej  pracy, przez którą zdobywamy środki do życia. W obiekcie dawnego klasztoru  prowadzimy dom opieki  dla starszych, chorych i samotnych kobiet.

Naszymi dobrami, często otrzymywanymi od społeczności lokalnej,  dzielimy się z potrzebującymi, podejmując jasnogórskich pielgrzymów posiłkiem i noclegiem, dożywiając bezdomnych i ubogich.

Udzielamy duchowego wsparcia dla potrzebujących modlitwy i rozmowy „ku pokrzepieniu serc”, przy furcie i drogą multimedialną. Pielęgnujemy własne ogrody; Wszystkie obowiązki wypełniamy w duchu radości, aby wskazywać, że w każdej sytuacji i każdym działaniu Bóg jest godny uwielbienia.

Warta BernardynkiWarta BernardynkiWarta Bernardynki