Bernardynki – Łowicz

Wspólnota zakonna Bernardynek w Łowiczu powstała w XVI wieku z członkiń Trzeciego Zakonu Św. Franciszka istniejącego przy kościele łowickich bernardynów. W roku 1563 zakonnicy przekazali na rzecz mniszek teren, który otrzymali w darowiźnie. Siostry mieszkały w drewnianych zabudowaniach, nie posiadały własnego kościoła, do połowy XVII wieku prowadziły życie nieklauzurowe. Dla przeprowadzenia reformy potrydenckiej tj. wprowadzenia klauzury oraz ślubów uroczystych, podkomorzy gostyniński Marcin Sadowski wraz ze swoją żoną Eufrozyną ufundowali dla bernardynek kościół pod wezwaniem NMP i Św. Elżbiety oraz murowany klasztor według projektu włoskiego architekta Tomasza Poncino . Mniszki zostały uroczyście wprowadzone w roku 1650. Oprócz głównego zajęcia, jakim były wspólne modlitwy, kontemplacja oraz wykonywanie prac ręcznych (sporządzanie szat i paramentów liturgicznych dla kościołów), według życzenia fundatora łowickie bernardynki zajmowały się wychowywaniem i kształceniem dziewcząt. W XVIII wieku było to nauczanie początkowe obejmujące: czytanie, pisanie, rachunki, katechizm, naukę języka francuskiego, śpiew, muzykę i roboty ręczne. W XIX wieku pensja bernardynek łowickich zawierała już wykład przedmiotów szkolnych takich, jak literatura, historia, geografia, arytmetyka, języki. Siostry prowadziły też sierociniec dla dziewcząt.

Klasztor ul. Sienkiewicza 15 99-400 Łowicz Telefon 46 837 34 63 diec. łowicka Link http://www.bernardynki.lowicz.opoka.org.pl

Po Powstaniu Styczniowym, w marcu 1865 r. władze zaborcze zabroniły zakonnicom zajmować się wychowywaniem młodzieży – pensja została zamknięta. Cały majątek bernardynek został skonfiskowany na rzecz Skarbu Państwa, nowicjat zamknięto i klasztor przeznaczono do kasaty, która nastąpiła w roku 1898.

Po odzyskaniu klasztoru w roku 1918, trudu ponownego zorganizowania życia zakonnego podjęła się matka Gertruda Ciołkiewcz, bernardynka klasztoru krakowskiego pochodząca z Litwy, a czasowo służąca pomocą w klasztorze wieluńskim. Dzięki jej heroicznej postawie i ofiarnej pracy klasztor dźwignął się z ruiny, w jaką popadł po kasacie, i zapełnił życiem poświęconym Bogu. Już w 1919 roku matka Gertruda otworzyła bezpłatną ochronkę i szkółkę jednooddziałową dla najmłodszych i najbiedniejszych dzieci, a dla starszych dziewcząt szkołę szycia, haftu, robót ręcznych z nauką czytania i pisania. Od początku 1924 roku została uruchomiona trzy oddziałowa szkoła podstawowa oraz bursa dla dziewcząt. Po reformie szkolnictwa w Polsce w roku 1932 otwarta została przy klasztorze sześcioklasowa powszechna szkoła prywatna na prawach państwowych.

W czasie II wojny światowej siostry prowadziły dożywianie ludzi poszkodowanych przez wojnę oraz zorganizowały opiekę dla dzieci osieroconych w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie Dom Dziecka przekształcił się w bursę dla uczących się dziewcząt.

W latach 1962–1989 władze świeckie zabroniły siostrom pracy wychowawczej i odebrały budynek internacki. Wtedy łowickie bernardynki zaprowadziły całodzienną adorację Najświętszego Sakramentu (11 października 1962 roku w dniu rozpoczęcia II Soboru Watykańskiego), która trwa do dziś. Rozpoczęły też wypiek komunikantów, hostii i opłatków wigilijnych.

W latach dziewięćdziesiątych XX wieku, w nowej sytuacji politycznej, siostry powróciły do swych tradycji pedagogicznych i ponownie zorganizowały bursę dla uczących się dziewcząt. Oprócz zajęć modlitewnych i adoracji Najświętszego Sakramentu, siostry wykonują następujące prace:

prace dla Kościoła:

  • haft szat liturgicznych
  • wypiek hostii, komunikantów i opłatków wigilijnych
  • prace zakrystianki
  • pisanie ikon

zajęcia gospodarskie:

  • uprawa ogrodu warzywnego
  • prowadzenie wiejskiego gospodarstwa

działalność społeczna:

  • wydawanie posiłków dla biednych
  • prowadzenie bursy dla uczących się dziewcząt.
ŁowiczŁowiczŁowicz BernardynkiŁowicz - Siostry Bernardynki